گونه شناسی هیئتهای عزاداری امام حسین (ع) 1. پیشینه و قداست قرآن کریم بعنوان کتاب آسمانی گریه کردن و سوگواری برای اولی
19 بازدید
محل نشر: ایران نمایه وسایت تبیان واندیشه وقدس
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
قرآن کریم بعنوان کتاب آسمانی گریه کردن و سوگواری برای اولیاء‌ الهی را تأیید و از نظر تکوین و آفرینش زمین و آسمان آن را امری طبیعی مطرح می‌کند: «فما بکت علیهم السماء والارض...»[1] آسمان و زمین بر آنها گریه نکنند (قوم فرعون) مفهوم آیه بیانگر گریه آسمان و زمین بر اولیاء الهی و انسان‌های مؤمن است، امیر مؤمنان در این باره می‌فرماید: وقتی رسول خدا رحلت گردید زمین و آسمان و ملائکه بر آن حضرت می‌گریستند.[2] و امام صادق ـ علیه السّلام ـ نیز گریه آسمان و زمین بر امام حسین ـ علیه السّلام ـ را تبیین فرموده از این روی عزاداری یک فرهنگ مورد تأیید و توجه در اسلام بوده و در آداب رسوم مناطق مختلف با رنگ و بوی قوی و محلی بر اساس موازین شرعی برگزار می‌شود. برپایی مجلس عزاداری یکی از نمادهای فرهنگ اسلام است. در سیره نبوی ـ صلّی الله علیه و آله ـ برگزاری مجلس عزاداری و گریه بر شهدای صدر اسلام یکی از الگوهای مراسم عزاداری است از جمله گریه و عزاداری آن حضرت در سوگ عمویش حمزه و تشویق دیگران به عزاداری برای حمزه و دیگر شهدای احد و سایر جنگها.[3] ابن هشام می‌نویسد: پس از جنگ احد مرثیه‌های فراوانی در تعزیه شهدای احد سروده شد.[4] سوگواری برای امام حسین ـ علیه السّلام ـ در سیمای متون دینی یک امر کاملاً قدسی است هیچ مسئله‌ای در تاریخ بشر از این پیشینه قدسی برخوردار نیست. تمام انبیای الهی پیش از این‌که زمان شهادت و ولایت آن حضرت برسد در این امر شرکت جسته‌اند روایات معتبر حاکی از آن است که محافل عزاداری برای آن حضرت در میان عرشیان مشروع شده و انبیای الهی از آدم، نوح، خضر و موسی سلیمان ابراهیم، اسماعیل، عیسی، موسی، زکریا همه بر شهادت حسین گریسته‌اند.[5]
آدرس اینترنتی